Je doet iets voor een ander en vaak mét die ander. Verder was er naast werken weinig ruimte, een keer uitgaan, van tijd tot tijd weg zijn. Alles ging op slot. Waar even de ruimte werd gegeven of genomen ontstond gelijk weer een explosie van de pandemie. Met alle gevolgen van lock downs, verdere beperkingen, etc

Voorwaar voor geen van ons iets om blij van te worden. Hoe kunnen we deze pandemie de baas? Saamhorigheid is een absolute randvoorwaarde om zoiets als een pandemie de baas te worden, soms vrijwillig soms verplicht. Onze vrijheid is heilig maar die is niet alleen van mij maar van ons allemaal en dus moeten we iets opgeven om hier samen uit te komen. Er werden met spoed de nodige hoogstandjes gevraagd van de farmaceutische industrie voor het ontwikkelen van vaccins. Langzaam werden er steeds meer mensen gevaccineerd hetgeen te zien was in allerlei statistieken en de druk op de zorg begint langzaam af te nemen.

Nu, na ruim 1½ jaar ploeteren krijgen we langzaam weer wat perspectief. Langzamerhand minder gebruik van mondkapjes, we mogen elkaar weer bezoeken Alleen, wat betekent dat voor ons vrijwilligerswerk? Wil ik dat nog wel of heb ik  ndertussen andere activiteiten en hobbies gevonden die ik nu leuker vind dan dat vrijwilligerswerk. Een onderzoek laat zien dat veel vrijwilligers, ruim 30%, is (tijdelijk?) gestopt. Het is belangrijk voor organisaties al  de onze om de draad weer op te pakken en met name bij de coachingprojecten een inhaalslag te maken, om zo de verloren tijd weer enigszins goed te maken. Mag ik op je rekenen?